بخشی از نیاز کشور به فاکتور انعقادی ۱۳ تأمین و آماده توزیع است

هیأت امنای صندوق صرفه‌جویی ارزی در معالجه بیماران اعلام کرد بخشی از نیاز کشور به فاکتور انعقادی ۱۳ تأمین شده و محموله مربوطه برای توزیع در مراکز درمانی کشور آماده است. این اقدام در واکنش به نیاز فوری و محدودیت شدید در دسترسی به این فرآورده حیاتی انجام شده و می‌تواند فشار سنگین بیماران مبتلا به کمبود فاکتور ۱۳ و مراکز درمانی مرتبط را به‌طور موقت رفع کند؛ اما چالش‌های تأمین مستمر این فرآورده حیاتی همچنان پابرجاست. به گزارش دوشنبه‌های دارویی، در پی نیاز فوری کشور و محدودیت شدید در دسترسی به فاکتور انعقادی ۱۳، هیأت امنای صندوق صرفه‌جویی ارزی بر اساس اعلام نیاز وزارت بهداشت نسبت به تأمین بخشی از این فرآورده حیاتی اقدام کرده و این محموله اکنون آماده توزیع در مراکز درمانی است. هماهنگی میان صندوق صرفه‌جویی ارزی و وزارت بهداشت در این مورد الگویی از مدیریت متمرکز کمبود فرآورده‌های خونی-انعقادی به شمار می‌رود که در آن نهاد تأمین‌کننده بر اساس اعلام نیاز رسمی، به سرعت وارد عمل می‌شود. فاکتور ۱۳ یکی از عوامل مهم در فرآیند انعقاد خون و تثبیت لخته است و کمبود آن می‌تواند به بروز خونریزی‌های شدید یا تأخیری، خونریزی مغزی، تأخیر در ترمیم زخم و خونریزی پس از جراحی یا وارد شدن ضربه منجر شود. این عامل با ایجاد پیوندهای عرضی در شبکه فیبرین، به استحکام و پایداری لخته خون کمک می‌کند و فقدان آن سبب می‌شود لخته‌ها ناپایدار بوده و خونریزی پس از یک دوره بدون علامت، دوباره ظاهر شود. کمبود مادرزادی فاکتور ۱۳ یک اختلال خونریزی‌دهنده نادر است که می‌تواند موجب خونریزی‌های خودبه‌خودی و تأخیری شود؛ در موارد شدید، خونریزی‌های تهدیدکننده حیات از جمله خونریزی مغزی از عوارض این اختلال به شمار می‌رود. از سوی دیگر، آزمایش‌های معمول انعقادی در مبتلایان به کمبود فاکتور ۱۳ ممکن است طبیعی باشد، که تشخیص این بیماری را دشوار و نیازمند آزمایش‌های تخصصی و توجه بالینی ویژه می‌کند. افراد مبتلا به کمبود شدید فاکتور ۱۳ برای پیشگیری از خونریزی‌های خطرناک به دریافت منظم فرآورده جایگزین نیاز دارند و تأمین مستمر این فرآورده نقش مهمی در تداوم درمان و پیشگیری از عوارض جدی بیماری دارد. از همین رو، برنامه‌ریزی بلندمدت برای منبع تأمین پایدار، ایجاد ذخیره راهبردی و پایش مستمر موجودی فرآورده‌های انعقادی، گامی اساسی در کاهش ریسک کمبود و تضمین سلامت این گروه از بیماران به شمار می‌رود.