انتقاد از رویکرد درمان‌محور بدون پیوست پیشگیرانه در حوزه سوختگی

مدیرکل سازمان‌های مردم‌نهاد و خیرین وزارت بهداشت با انتقاد از رویکردهای درمان‌محور گفت باید ۴۰ سال قبل در حوزه آموزش و آگاه‌سازی جامعه نسبت به عوارض سوختگی سرمایه‌گذاری می‌شد. این اظهارنظر بر یک نکته راهبردی در سیاست سلامت تکیه دارد: آنکه درمان بیشتر عوارض مزمن و آسیب‌های جسمی، هرچند لازم و ارزشمند است، اما اگر با پیوست پیشگیرانه و آگاه‌سازی جامعه همراه نباشد، بار فزاینده بیماری همچنان بر نظام سلامت سنگینی می‌کند و منابع همواره صرف جبرانِ آنچه می‌شد پیشگیری کرد می‌شود. به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از وبدا، آیین امضای تفاهم‌نامه همکاری میان انجمن جراحان پلاستیک و زیبایی ایران و جمعیت حمایت از بیماران سوختگی (ققنوس) برگزار شد. افشین فرهانچی، مدیرکل سازمان‌های مردم‌نهاد و خیرین وزارت بهداشت، در این مراسم بر ضرورت شکل‌گیری پیوند میان نهادهای مدنی و ارکان نظام سلامت تاکید کرد. این همکاری می‌تواند ظرفیت خوبی برای تجمیع منابع، توان تخصصی جراحان و حمایت‌های مردمی در راستای ارتقای مراقبت از بیماران سوختگی و آگاه‌سازی عمومی فراهم آورد؛ در حیطه سوختگی که هم هزینه درمان بالا و هم بار اجتماعی سنگینی دارد، چنین پیوندی می‌تواند تفاوتی ملموس در کیفیت خدمات ایجاد کند. فرهانچی با تاکید بر ضرورت تحلیل دقیق داده‌ها در سیاست‌گذاری‌های کلان سلامت گفت وزارت بهداشت مرجع نهایی تجمع اطلاعات و آمار است و باید سهم پیشگیری، بازتوانی و درمان در مواجهه با پدیده‌های مزمنی مثل سوختگی به دقت تفکیک شود. سیاست‌گذاری مبتنی بر داده و تفکیک سهم هر بخش، امکان تخصیص عادلانه و هوشمندانه منابع را فراهم می‌کند و مانع از آن می‌شود که هزینه‌ها به‌صورت نابرابر و بی‌بازده صرف یک‌طرفه حیطه درمان شود. او با انتقاد از رویکردهای درمان‌محور که بدون پیوست پیشگیرانه اجرا می‌شوند، تصریح کرد بار سنگین این بیماری بر دوش نظام سلامت نتیجه کم‌توجهی گذشته به پیشگیری است. وی برای درک بهتر بار مالی بیماری‌ها به آماری اشاره کرد: در یک دوره ۱۵ ماهه مصرف فاکتورهای خونی برای بیماران هموفیلی حدود ۳۰ میلیون یورو هزینه داشته است، در حالی که مجموع کمک‌های تمام خیرین کشور در حوزه سلامت در سال گذشته از حدود ۲۰۰ میلیون یورو فراتر نمی‌رود. او افزود همین الگو در تامین پانسمان‌ها و هزینه‌های سرسام‌آور بیماران سوختگی نیز دیده می‌شود و بدون کاهش بار وقوع سوختگی از طریق پیشگیری نمی‌توان بر این بحران غلبه کرد. این مقایسه، گسست عظیم میان هزینه‌های درمانی بیماری‌های پرهزینه و ظرفیت خیرین را برجسته می‌کند و نشان می‌دهد اتکا تنها به کمک‌های مردمی، راهحل پایدار نیست؛ بلکه بیش از هر چیز، برنامه‌ریزی پیشگیرانه، آموزش عمومی و ایمنی‌سازی محیط‌های زندگی و کار، مسیر مؤثر برای کاهش بار سوختگی و هزینه‌های تحمیل‌شده بر خانواده‌ها و نظام سلامت است و سیاست‌گذاران باید سهم پیشگیری را در کلان‌ترین سطح برنامه‌ریزی سلامت نهادینه کنند.