انجمن ACC: بازسازی عروق کاروتید بدون علامت عملکرد شناختی بیماران را بهبود نمی‌بخشد

نتایج مهم و راهبردی کارآزمایی‌های بالینی بزرگ CREST-2 و زیرمطالعه تصویربرداری مغزی پیشرفته CREST-H که توسط کالج کاردیولوژی آمریکا (ACC) و مؤسسه ملی سلامت (NIH) منتشر شد، نشان داد که انجام اقدامات بازسازی عروق خونی (شامل جراحی اندارترکتومی شریان کاروتید CEA یا آنژیوپلاستی و تعبیه استنت کاروتید CAS) در بیماران مبتلا به تنگی شدید شریان کاروتید بدون علامت بالینی، مزیتی در حفظ یا بهبود عملکردهای شناختی نسبت به درمان دارویی مدرن و بهینه ندارد. این فرضیه بالینی ده‌ها سال مطرح بود که تنگی شدید عروق کاروتید با کاهش خونرسانی مغزی (هیپوپرفیوژن مزمن) زمینه زوال عقل و افت شناختی را فراهم می‌آورد و باز کردن تنگی می‌تواند حافظه و عملکردهای اجرایی مغز را نجات دهد. با این حال، در این مطالعه تصادفی‌سازی‌شده چندمرکزی، ارزیابی‌های دقیق عصب‌شناختی در طول سال‌ها پیگیری مستمر نشان داد که تغییرات شناختی بین بیماران جراحی‌شده و گروهی که صرفاً درمان دارویی فشرده دریافت کردند، تفاوتی نداشت. پژوهشگران تأکید کردند که پیشرفت‌های شگرف درمان‌های دارویی امروزی در کنترل دقیق چربی خون با استاتین‌های قوی، مهارکننده‌های PCSK9، داروهای ضدپلاکت مدرن و کنترل فشار خون، باعث تثبیت پلاک‌های عروقی و مهار میکروآمبولی‌های خاموش مغزی شده است. در نتیجه، انجام پروسیجرهای تهاجمی و پرهزینه به بهانه پیشگیری از زوال شناختی در غیاب علائم سکته یا TIA، توجیه علمی ندارد. کالج کاردیولوژی آمریکا و انجمن سکته مغزی با استناد به این داده‌ها، بر اهمیت تبعیت کامل از درمان‌های دارویی استاندارد به عنوان خط اول و اصلی مراقبت در تنگی کاروتید بدون علامت تأکید کرده و خواستار کاهش جراحی‌های غیرضروری شدند. این یافته‌ها بر اهمیت تصمیم‌گیری مشترک میان پزشک و بیمار و پرهیز از پروسیجرهای غیرضروری تأکید دارند. با توجه به اینکه مداخلات جراحی و آنژیوپلاستی همواره با خطرات اندک اما جدی حوادث حین عمل همراه هستند، اثبات برابری نتایج درمان دارویی مدرن به بیماران امکان می‌دهد تا با اطمینان خاطر بیشتری از روش‌های غیرتهاجمی و اصلاح سبک زندگی برای حفظ سلامت عروق و عملکرد مغز بهره‌مند شوند.