سرمایه‌گذاری ۴۰۰ میلیون دلاری Bill Ackman در پژوهش مغز

بیل اکمن (Bill Ackman)، بنیان‌گذار و مدیرعامل صندوق سرمایه‌گذاری پرشینگ اسکوئر کپیتال (Pershing Square Capital Management)، و همسرش نری آکسمن (Neri Oxman)، طراح و بنیان‌گذار استودیوی OXMAN، «مؤسسه آکمن آکسمن» (Ackman Oxman Institute یا به اختصار AOI) را در نیویورک بنیان گذاشته‌اند؛ نهادی غیرانتفاعی با مأموریت پژوهش، درمان و توان‌بخشی در حوزه آسیب مغزی، واسط‌های مغز و رایانه (BCI) و سالمندی سالم. این مؤسسه روز ۱۹ اوت ۲۰۲۶ با افشای عمومی کمک مالی خانواده اکمن رسماً رونمایی شد و در ۹ نوامبر ۲۰۲۶ نیز در گزارش‌های رسانه‌ای به‌عنوان یکی از بلندپروازانه‌ترین پروژه‌های مالی‌بخشی علوم اعصاب معرفی شد. هسته مالی مؤسسه، ده میلیون سهم از شرکت پرشینگ اسکوئر (Pershing Square Inc.) است که از طریق بنیاد پرشینگ اسکوئر (Pershing Square Foundation) به AOI منتقل می‌شود؛ ارزش این سهام در زمان اعلام، بر پایه قیمت پایانی بازار، نزدیک به ۴۰۰ میلیون دلار برآورد شد. اکمن هدف از این ساختار را ایجاد یک پایه مالی بلندمدت اعلام کرد: سهام با گذشت زمان رشد می‌کند و در همان حال جریان فصلی سود نقدی (دیویدند) برای اداره مؤسسه فراهم می‌کند. او همچنین از کمک دوم خبر داد که «به همان اندازه یا حتی بیشتر» خواهد بود، اما به شکل سهام پرشینگ اسکوئر نیست و برای تأمین هزینه‌های سال‌های نخست و رساندن مؤسسه به نقطه خودکفایی اختصاص می‌یابد. به گفته او، درآمدها، حق امتیازها و بازده اقتصادی شرکت‌سازی دوباره در همین حوزه سرمایه‌گذاری می‌شود و AOI قصد دارد «بهترین تأمین‌مالی‌شده‌ترین مؤسسه مغز، توان‌بخشی، بازیابی و طول عمر در جهان» باشد. زمین و ساختمان: یک پردیس ۶۸۰ هزار فوتی در منهتن. در ماه مه ۲۰۲۶ بنیاد پرشینگ اسکوئر یک ساختمان زیست‌فناوری نوساز ۴۰۰ هزار فوتی در خیابان وست‌اند (West End Avenue)، بین خیابان‌های ۶۵ و ۶۶، خرید؛ ساختمانی که به گفته اکمن ۹۳ درصد خالی بود و معامله آن ۶۰ روز بعد بسته شد. به گزارش آبزرور، هزینه این خرید ۱۹۱ میلیون دلار بود. بنیاد همچنین ساختمانی ۱۳۰ هزار فوتی در شماره ۳۲۰ خیابان ۶۶ غربی را که در آن زمان در اختیار برنامه «ساتردی نایت لایو» برای استودیو بود، به قرارداد گذاشت؛ این ساختمان با سقف‌های ۳۵ فوتی و فضاهای بدون ستون برای تبدیل به تأسیسات توان‌بخشی مناسب توصیف شد و قرار است معامله آن در دسامبر بسته شود. افزودن یک زمین خالی مجاور و حق‌های هوایی مربوط، ظرفیت پردیس را با همان پهنه‌بندی موجود به حدود ۶۸۰ هزار فوت مربع در زمینی به مساحت ۳.۴ جریب می‌رساند؛ چیزی که اکمن آن را «بزرگ‌تر از زیربنای آزمایشگاهی دانشگاه راکفلر» خواند و تأکید کرد که با افزایش تراکم مجاز، ظرفیت ساخت بیشتر هم وجود دارد. مؤسسه چه کاری انجام خواهد داد: برنامه اعلام‌شده چند لایه را در یک مکان جمع می‌کند — جراحی مغز و اعصاب، علوم اعصاب، توان‌بخشی و بازتوانی، تغذیه، توسعه واسط مغز و رایانه و دستگاه‌های پزشکی، کارآزمایی‌های انسانی، درمان با اکسیژن پرفشار (هایپرباریک) و برنامه‌های طول عمر. اکمن صریحاً گفت AOI یک «مؤسسه پژوهشی آکادمیک» نیست که محصولش انبوه مقاله و یکی دو جایزه نوبل باشد و «کمترین نتیجه‌ای برای بیمار» نداشته باشد؛ تمرکز آن بر درمان، دستگاه، تجهیزات توان‌بخشی و پژوهشی است که فاصله «از ایده تا نوآوری، تولید و رسیدن به بیمار» را کوتاه کند. این مؤسسه غیرانتفاعی است اما به گفته بنیان‌گذارش «غرایز کاملاً تجاری» دارد: بازوی سرمایه‌گذاری خطرپذیر خودش را دارد، فناوری‌ها و درمان‌ها را به شرکت تبدیل می‌کند، آن‌ها را در مرحله اولیه سرمایه‌گذاری و همراهی می‌کند و سپس به بیرون می‌سپارد. حاکمیت و رهبری علمی: هیئت‌مدیره اعلام‌شده ترکیبی از صنعت، علم و بالین است — دین کامن (مخترع)، جرج یانکوپولوس (مدیرعامل ریجنرون)، جیمز روتمن (برنده نوبل)، برناردو ساباتینی (عصب‌شناس)، کریس کلنر (جراح مغز و اعصاب و از پزشکان معالج دختر اکمن)، اولیویا فلاتو (مدیرعامل بنیاد پرشینگ اسکوئر)، نری آکسمن و خود بیل اکمن. اکمن گفت مدیرعاملی انتخاب شده و انتظار می‌رفت تا اکتبر معرفی شود و در همان زمان جست‌وجو برای مدیر علمی (CSO)، مدیر ارشد هوش مصنوعی و فناوری، مدیر عملیات و مدیر مالی آغاز شد. در سپتامبر ۲۰۲۶ آگهی جست‌وجوی CSO منتشر شد که دامنه پژوهش مؤسسه را روشن می‌کند: آسیب مغزی اکتسابی (سکته و ضربه مغزی)، تشخیص‌های نورودژنراتیو و نوروسایکیاتریک، و سلامت مغز در سالمندی؛ با این تأکید که CSO باید دستور کار پژوهشی را همراه با مدیر ارشد فناوری تعریف کند و از دانشمندان مستقل و خلاق حمایت کند. چرا این موضوع اهمیت دارد: سه نکته این پروژه را برای علوم اعصاب و برای تحقیق و توسعه دارویی معنادار می‌کند. نخست، اندازه و تراکم سرمایه: ۴۰۰ میلیون دلار به‌صورت وقف سهامی، به‌علاوه کمک دوم و درآمد بازوی سرمایه‌گذاری، بودجه‌ای در مقیاس یک مؤسسه بزرگ را در اختیار نهادی تازه‌تأسیس می‌گذارد؛ اکمن خود می‌گوید جذب دانشمندان برجسته از دانشگاه‌ها که پنج سال پیش برایش غیرممکن به نظر می‌رسید، اکنون ممکن شده است. دوم، مدل «بدون سیلو»: هم‌مکانی جراح، متخصص توان‌بخشی، مهندس دستگاه و بیمار کارآزمایی در یک پردیس، حلقه بازخورد میان آزمایش، ساخت دستگاه و بازتوانی را کوتاه می‌کند — همان‌جایی که در مسیر متعارف، پژوهش دانشگاهی، کلینیک و سرمایه‌گذاری از هم جدا افتاده‌اند. سوم، نقش مؤسسه به‌عنوان سرمایه‌گذار و نه فقط کمک‌کننده: در ۲۴ سپتامبر ۲۰۲۶، AOI در کنار پرشینگ اسکوئر یکی از دو رهبر دور تأمین مالی ۲۵۰ میلیون دلاری سری D شرکت Precision Neuroscience بود؛ شرکتی که از زمان تأسیس در ۲۰۲۱ در مجموع ۴۳۰ میلیون دلار جذب کرده، بیش از ۱۰۰ رویه بالینی را در ۱۸ مرکز درمانی بزرگ انجام داده، تأییدیه FDA برای رابط قشری Layer 7 گرفته و با Medtronic قرارداد تجاری دارد. اکمن در همان بیانیه گفت فناوری عصبی «در نسل بعدی درمان‌ها و توان‌بخشی محور خواهد بود» و «از مهم‌ترین و ارزشمندترین شرکت‌های زمانه ما» خواهد ساخت. مؤسسه روایت خود را بر یک تجربه بالینی بنا می‌کند: دختر ۲۶ ساله اکمن، لوسی، در ۶ فوریه ۲۰۲۶ دچار خون‌ریزی شدید مغزی شد و بر اساس ساعت هوشمندش، بیش از ۱۹ ساعت از خون‌ریزی تا پایان جراحی اورژانسی طول کشید؛ او هفته‌ها در کما بود و در آغاز نمی‌توانست مستقل نفس بکشد، راه برود، ببیند یا سخن بگوید. شش ماه بعد، به گفته پدرش، شناخت خود را باز یافته، با کمک بیش از ۱۰۰ قدم راه می‌رود و صداها و آغاز واژه‌ها را تولید می‌کند، اما هنوز بینایی ندارد. اکمن می‌گوید همان مسیر درمانی — به سرپرستی کریس کلنر و دیوید پوترینو، مدیر نوآوری توان‌بخشی در نظام سلامت مانت ساینای — نشان داد مغز می‌تواند از آسیب فاجعه‌بار بازگردد و این آموخته‌ها باید به دیگران برسد. مانت ساینای شریک مهم AOI خواهد بود، اما اکمن تأکید کرد انحصاری نیست و مؤسسه با چند بیمارستان و دانشکده پزشکی کار خواهد کرد، چون «هیچ نهادی انحصار بهترین ایده‌ها و بهترین استعدادها را ندارد». در سمت انتقادی، اکمن نظام سلامت آمریکا را «اساساً خراب» خواند و شبکه‌های بیمارستانی غیرانتفاعی و مشکلات بازپرداخت بیمه‌ای را بخشی از ریشه مشکل دانست و گفت راه‌حل «یک بازراه‌اندازی کامل» است؛ او همچنین گفت مؤسسه را مانند شتاب‌دهنده استارتاپی Y Combinator اداره می‌کند: با یک تأمین‌کننده مالی واحد، به گفته خودش، مدیران «می‌توانند مثل یک استارتاپ تصمیم بگیرند» و وقت خود را صرف جذب نیرو کنند نه جذب پول. برای صنعت دارو و دستگاه، معنای عملی این ساختار آن است که رقیب یا شریک تازه‌ای وارد می‌شود که هم سرمایه خطرپذیر دارد، هم بیمار و کلینیک، هم ظرفیت ساخت دستگاه و کارآزمایی — و آنچه را که معمولاً در قالب قرارداد همکاری با دانشگاه یا خرید شرکت کوچک انجام می‌شد، درون یک سازمان و با سرعت بیشتر انجام می‌دهد.