داروی رادیواکتیو شرکت بریستول میرز اسکوئیب پیشرفت تومورهای نادر را به تأخیر انداخت

داروی رادیواکتیو شرکت بریستول میرز اسکوئیب (Bristol Myers Squibb) در یک مطالعه بالینی توانست پیشرفت تومورهای نادر را به تأخیر بیندازد. به گزارش رویترز که فانا آن را بازنشر کرده است، این دارو با استفاده از ایزوتوپ رادیواکتیو اَکتینیوم-۲۲۵، ذرات پرتوزا را به‌طور هدفمند به بافت تومور می‌رساند. این مطالعه روی بیماران مبتلا به تومورهای نورواندوکرین گوارشی-پانکراسی انجام شد؛ گروهی از بیماران که پس از درمان مبتنی بر لوتتیوم-۱۷۷ با پیشرفت بیماری مواجه شده بودند. تومورهای نورواندوکرین گوارشی-پانکراسی از جمله تومورهای نادر و کندرشد هستند که از سلول‌های عصبی-غددی دستگاه گوارش و لوزالمعده منشأ می‌گیرند و در صورت پیشرفت بیماری، گزینه‌های درمانی محدودی پیش پای بیماران قرار می‌گیرد. درمان‌های مبتنی بر لوتتیوم-۱۷۷ از شناخته‌شده‌ترین گزینه‌های رادیونوکلئید درمانی برای این تومورها به شمار می‌روند که با هدف‌گیری گیرنده‌های سوماتواستاتین عمل می‌کنند. این دارو در دسته درمان‌های رادیولیگاند یا رادیوداروهای هدفمند جای می‌گیرد. در این روش یک مولکول حامل به ایزوتوپ پرتوزا متصل می‌شود تا با شناسایی گیرنده‌های سطح سلول تومور، پرتو را دقیقاً در محل بیماری متمرکز کند. اَکتینیوم-۲۲۵ برخلاف لوتتیوم-۱۷۷ که پرتوهای بتا منتشر می‌کند، از پرتوهای آلفا استفاده می‌کند؛ پرتوهای آلفا برد کوتاه‌تری دارند اما انرژی بالاتری را در فاصله اندک به بافت تومور منتقل می‌کنند. همین ویژگی می‌تواند آسیب به بافت سالم مجاور را کاهش دهد. بریستول میرز اسکوئیب در سال‌های اخیر سرمایه‌گذاری خود در حوزه رادیوداروها را گسترش داده و شرکت‌هایی فعال در زمینه ایزوتوپ‌های آلفازا را نیز به مجموعه خود افزوده است. این مطالعه بخشی از تلاش گسترده‌تر صنعت دارو برای توسعه درمان‌های هدفمند در سرطان‌های نادر به شمار می‌رود. معنای این نتیجه برای بیماران مبتلا به این نوع تومورها آن است که در صورت تأیید نهایی، می‌توانند در مرحله‌ای که معمولاً پس از شکست درمان‌های پیشین انتخاب‌هایشان محدود می‌شود، به گزینه‌ای درمانی جدید دسترسی پیدا کنند. با این حال، یافته‌های یک مطالعه به‌تنهایی به معنای تأیید نظارتی نیست و ارزیابی بالینی و بررسی‌های رگولاتوری بیشتری درباره این دارو لازم است.