واکسن سرطان mRNA امید بیمار مبتلا به ملانوما را زنده کرد

وقتی شرکت‌های دارویی Merck و Moderna در ماه اوت نتایج امیدوارکننده یک کارآزمایی مراحل پایانی درباره افزودن یک واکسن سرطان mRNA به ایمنی‌درمانی را اعلام کردند، این کار به‌عنوان شیوه‌ای تازه و بالقوه نیرومند برای مبارزه با تومورها ستوده شد. اما داده‌ها نشان نمی‌دهند این درمان برای یک بیمار مشخص چه معنایی می‌تواند داشته باشد. پنجشنبه در نشست STAT Summit در بوستن، یکی از بیماران کارآزمایی بالینی این درمان، یعنی intismeran autogene، داستانش را به‌صورت مجازی تعریف کرد. گری کبلیش (Gary Keblish)، معلم مدرسه، پس از تشخیص ملانوما خود را خوش‌شانس دانست که در کارآزمایی intismeran و در گروه دریافت درمان قرار گرفته است. ما در ادامه متن سخنان آماده او را می‌آوریم، از جمله اشاره‌هایش به برنامه تلویزیونی کودکان «اتوبوس مدرسه جادویی» و معلم آن، خانم فریزل. «نام من گری کبلیش است. من معلم یک مدرسه دولتی هستم. دانش‌آموزان را در مسیرهای فردی‌شان در دوره متوسطه و پس از آن راهنمایی می‌کنم. اگر هدفشان گرفتن دیپلم دبیرستان باشد، من اینجا هستم تا به نتیجه‌ای موفق برسند. همان‌طور که خانم فریزل می‌گفت: به‌سوی اتوبوس! من امروز اینجا هستم تا مسیر خودم را به‌سوی نتیجه‌ای موفق پس از تشخیص ملانومای پرخطر در سال 2019 آشکار کنم. سفر من کمی مانند یک ترن هوایی بود؛ ماجرایی عاطفی و جسمی. ظرفیت عاطفی‌ام در آغاز پهن بود و با رشد مشکلات نوروپاتی به‌تدریج تنگ شد و سپس با فروکش کردن آن‌ها باز گسترده شد. وارد مطب متخصص پوست شدم، درحالی‌که چندان سر بلند نداشتم؛ کوتاهی کرده بودم. دو سال از آخرین ویزیت گذشته بود و شرمنده بودم. پس از دو برداشتن تومور، نگران شدم؛ اما ارجاع به یک جراح سرطان‌شناسی امیدوارم کرد و با خود گفتم این بار همه‌اش را برمی‌دارند. ارجاع بعدی به یک متخصص سرطان‌شناسی باعث شد بپرسم همه اینها برای چیست؟ پس از نخستین ملاقاتم با جفری وبر (Jeffrey Weber)، معاون مدیر مرکز سرطان پرلموتر در دانشگاه NYU لانگون و یکی از سران برنامه ملانومای بالینی آن، دودل بودم. می‌کندم یا نمی‌کردم؟ باید می‌کردم یا نه؟ خیلی زود آسودگی و هیجان جای آن را گرفت. خوش‌شانس بودم؛ نامم از میان نام‌ها بیرون آمد تا در کارآزمایی بالینی ترکیب داروی ایمنی‌درمانی Keytruda و واکسن سرطان mRNA ساخت Merck و Moderna شرکت کنم. دیدم با خود می‌اندیشم: به‌سوی اتوبوس! گذراندن درمان واکسن سرطان mRNA و ایمنی‌درمانی مانند سواری با «اتوبوس مدرسه جادویی» است؛ ماجرایی پرشور و پرماجرا که با تغییرهای جسمی همراه است. «همه کمربندها را ببندید!» من در زندگی پشتیبان خانواده و دوستانی شاد، سالم و پرورنده هستم. گروه کارشناسان پزشکی و کارکنان پشتیبان که در بحبوحه همه‌گیری کووید-19 هم خدمت می‌کردند، از این قاعده مستثنا نبودند و در برابرشان سر خم می‌کنم. دیدارهای مستمر با دکتر وبر و همکارانش راهنما و پشتیبان من در مسیر بازگشت به سلامت بودند؛ آن‌ها مسیری روشن ترسیم کردند و مرا به تمرکز بر نور انتهای تونل تشویق کردند و من همیشه می‌دانستم که از سر دیگر بیرون خواهم آمد. آنچه پیش‌بینی‌اش را نمی‌کردم، فشار جسمی و روانی همراه با نوروپاتی بود. گذر زمان به دادم رسید و سرانجام دیگر از ترس برخاستن، از نشستن منع نمی‌شدم؛ اما باید آگاهانه تصمیم می‌گرفتم که دوباره خوشحال باشم، چون نوروپاتی هر روز بر دیدگاهم اثر می‌گذاشت. این وضعیت مرا از فعالیت جسمی مورد انتظارم بازداشت و قضاوتم را تار کرد. خوشبختانه دکتر وبر و خانواده‌ام توانستند لابه‌لای حرف‌هایم را بخوانند و مرا به مسیر درست هُل بدهند. آه! این کار قطعاً آسان نبوده است. در پایان هر قسمت «اتوبوس مدرسه جادویی» همه دانش‌آموزان، حتی پس از عبور از روده‌ها، سوراخ‌های بینی و مریخ، سالم به کلاس بازمی‌گشتند. من هم برگشتم. من دوباره در کلاس درس می‌دهم. راستش را بگویم، هرگز مجبور نشدم کلاس را ترک کنم و شش سال از برداشتن تومورم گذشته است. از اینکه این درمان را گرفتم بسیار خوشحالم! کار خود را که بهترین کار شماست ادامه دهید و بگذارید ماجراهای عالی دنبال شود. به‌سوی اتوبوس، همه!»