دولت ترامپ علم و مراقبت‌های بهداشتی را زیر کاغذبازی دفن می‌کند

اگر تاکنون با دولت فدرال آمریکا تعامل داشته‌اید، احتمالاً با حجم زیادی کاغذبازی روبه‌رو شده‌اید. طبق برآورد خود دولت فدرال، در سال ۲۰۲۳ بیش از ۱۰,۵۰۳ میلیون ساعت صرف پر کردن فرم‌های اداری در آژانس‌های فدرال شده است. روزنامه‌نگار آنی لاوری (Annie Lowrey) زمان صرف‌شده برای طی کردن بروکراسی دولتی به قصد دریافت مزایا، خدمات یا بودجه را «مالیات زمان» (time tax) نامیده است. این زمان تلف‌شده از زمان مولد کار یا فراغت می‌کاهد و بدتر از آن می‌تواند مردم را از دسترسی به مزایایی که حقشان است منصرف کند. دولت تخمین می‌زند هر سال حدود ۱۴۰ میلیارد دلار مزایا به دلیل همین مالیات زمان ادعا نشده باقی می‌ماند. این وضعیت پیش از دولت ترامپ نیز وجود داشت و احتمالاً اکنون بسیار بدتر شده است. با وجود تأکید اعلامی بر «یافتن کارایی‌ها»، دولت ترامپ میزان بروکراسی را که آمریکایی‌ها — از دانشمندانی که به دنبال گرنت هستند تا دریافت‌کنندگان Medicaid — باید طی کنند، به‌ویژه در وزارت بهداشت و خدمات انسانی (HHS)، به‌طور چشمگیری افزایش داده است. هیچ آژانسی در این سال گذشته مانند National Institutes of Health (NIH) تحت فشار بار اداری قرار نگرفته؛ پیش از ۲۰۲۵ دانشمندان حدود ۴۰ درصد زمان خود را صرف امور اداری می‌کردند و این درصد قطعاً افزایش یافته است. این آژانس با ابزار رایانه‌ای گرنت‌ها را از نظر واژه‌های ممنوعه اسکن می‌کند و از دریافت‌کنندگان می‌خواهد — گاهی در میانه دوره گرنت — اصلاحاتی انجام دهند. این فشار سنگین بر تیم‌های پژوهشی و کارکنان اداری دانشگاه‌ها وارد شده است؛ تا پایان ژوئن، NIH نسبت به ۲۰۲۱-۲۰۲۴، ۲۵ درصد کمتر برای گرنت‌ها هزینه کرده و احتمال دریافت گرنت جدید NIH به ۱۳ درصد کاهش یافته است. اکنون دفتر مدیریت و بودجه (OMB) پیشنهاد کرده این روند را دائمی و احتمالاً بدتر کند: بازبینی همه گرنت‌ها توسط یک مقام سیاسی انتصابی پیش از اعطا، که جایگزین فرآیند بررسی همتا (peer review) شود. این قاعده قرار بود اول اکتبر اجرا شود، اما لایحه‌ای در سنا OMB را تا دست‌کم ۱۱ دسامبر از این کار منع کرده است. در سوی دیگر، دریافت‌کنندگان Medicaid از اول ژانویه با موجی از تغییرات قانون One Big Beautiful Bill Act (OBBA) روبه‌رو خواهند شد؛ از جمله افزایش تمدیدهای ثبت‌نام به دو بار در سال (به‌جای سالانه)، الزامات «مشارکت اجتماعی» (تعریف‌شده به عنوان کار، داوطلبی یا تحصیل حداقل ۸۰ ساعت در ماه) برای بیشتر افراد، و حذف برخی گروه‌های مهاجر. این تغییرات بار اداری عظیمی بر ایالت‌ها، افراد و ارائه‌دهندگان خدمات تحمیل می‌کند؛ جورجیا در ۲۰۲۳ برای اجرای الزامات کاری ۴۰ میلیون دلار هزینه کرد و در آریزونا بیش از ۴۴۰,۰۰۰ نفر — حتی با وجود اینکه بیشتر آن‌ها همچنان واجد شرایط‌اند — از برنامه SNAP حذف شده‌اند. نویسندگان نتیجه می‌گیرند هدف این موانع بروکراسی، بازداشتن مردم از دسترسی به مزایای فدرال است؛ هر یک دلار کاهش در SNAP بین ۱۴ تا ۲۰ دلار به خانواده‌ها ضرر می‌زند، کاهش بودجه Medicaid می‌تواند تولید ناخالص داخلی را در ۲۰۲۹ به میزان ۱۵۴ میلیارد دلار کاهش دهد و کاهش بودجه پژوهش می‌تواند میلیاردها تا تریلیون‌ها دلار هزینه داشته باشد. دولت فدرال باید زندگی مردم را آسان‌تر کند، نه سخت‌تر.