MAHA حامی تغذیه است اما تخصص متخصصان تغذیه را نادیده می‌گیرد

واشنگتن — تغییر تغذیه آمریکایی‌ها از برجسته‌ترین سیاست‌های بهداشتی دولت ترامپ از زمانی بوده که رابرت اف. کندی جونیور وزیر بهداشت شده است. مقامات هرم غذایی را زیر و رو کرده‌اند تا بر نقش پروتئین در رژیم غذایی تأکید کنند، مردم را به کاهش مصرف غذاهای فوق‌فرآورده‌شده ترغیب کرده‌اند و بازنگری در وعده‌های غذایی مدارس، پایگاه‌های نظامی و بیمارستان‌ها را آغاز کرده‌اند. با این حال، برخی از اهداف غذایی بلندپروازانه دولت — از جمله گسترش مشاوره تغذیه در مراقبت‌های اولیه و کمک به بیماران مزمن برای مصرف بیشتر محصولات تازه — ممکن است دست‌یافتنی نباشند، زیرا به نیروی کاری در حال تحلیل نیاز دارند: متخصصان تغذیه (dietitian). جو-آن هسلین (Jo-Ann Heslin)، متخصص تغذیه ثبت‌شده‌ای در دهه هفتاد زندگی خود که ده‌ها کتاب پرفروش تغذیه نوشته، گفت: «پیش‌بینی می‌کنم ۲۰ سال دیگر، مگر اینکه چیزی جدی تغییر کند، نقش متخصص تغذیه واقعاً وجود نخواهد داشت.» متخصصان تغذیه دهه‌هاست با حقوق پایین دست‌وپنجه نرم می‌کنند، که حاصل نظامی است که مراقبت پیشگیرانه از جمله تغذیه را کم‌ارزش می‌داند؛ مگر اینکه فردی تشخیص دیابت، بیماری کلیوی یا پیوند کلیه اخیر داشته باشد، Medicare و Medicaid هزینه خدمات متخصص تغذیه را پوشش نمی‌دهند. از سال ۲۰۲۴، متخصصان تغذیه مشتاق باید مدرک کارشناسی ارشد بگیرند و ۱,۰۰۰ ساعت کارآموزی را پیش از آزمون صدور گواهینامه بگذرانند. جاکایرا آلن ۲۲ ساله از نخستین گروه دانشجویانی بود که برای ورود به این حرفه نیاز به مدرک کارشناسی ارشد داشتند؛ خانواده‌اش باید ۱۰,۰۰۰ دلار اضافی — علاوه بر حدود ۵۰,۰۰۰ دلار دوره کارشناسی او در Louisiana Tech University — برای این مدرک فراهم می‌کردند. بر اساس آمار Bureau of Labor Statistics، متوسط دستمزد سالانه یک متخصص تغذیه ثبت‌شده ۷۷,۰۰۰ دلار است — تقریباً ۴۰,۰۰۰ دلار کمتر از دستیاران پزشک، پرستاران، آسیب‌شناسان گفتار و فیزیوتراپ‌ها. قانون One Big Beautiful Bill Act که سال گذشته توسط کنگره تصویب شد، وام‌های تحصیلی فدرال تحصیلات تکمیلی رشته رژیم‌درمانی را به ۱۰۰,۰۰۰ دلار سقف کرده است. در همین حال ثبت‌نام در برنامه‌های معتبر آموزش رژیم‌درمانی در دهه گذشته ۳۹ درصد کاهش یافته و در سال‌های ۲۰۲۳ و ۲۰۲۴ تعداد جایگاه‌های خالی کارآموزی بیش از جایگاه‌های پر شده بوده است. جیسون فی (Jason Fee)، که پیش از تأسیس مطب خصوصی در مرکز فلوریدا ماه‌ها تنها متخصص تغذیه بیمارستان خود بود، می‌گوید مشکل مالی مردم را به سمت مشاغل پردرآمدتر در مطب خصوصی یا کلینیک‌های سرپایی یا رشته‌هایی مانند پرستاری سوق می‌دهد. در نتیجه تعداد کمتری از متخصصان تغذیه آمریکا در محیط‌های بالینی کار می‌کنند و بیمارستان‌ها برای مراقبت از بدحال‌ترین بیماران کم‌نیرو مانده‌اند. این کمبود می‌تواند مانعی برای برنامه‌های دولت ترامپ باشد که می‌خواهد از بزرگ‌ترین اهرم‌های خود یعنی Medicare و Medicaid برای اجرای اصلاحات تغذیه‌ای استفاده کند؛ مانند گسترش برنامه‌های Food is Medicine (غذا به‌مثابه دارو) که وعده‌های غذایی متناسب با شرایط پزشکی و نسخه‌های میوه و سبزیجات را در اختیار بیماران مزمن می‌گذارد و اغلب به متخصصان تغذیه برای ارزیابی نیازها و طراحی برنامه غذایی تکیه دارد. تمی اس. براون (Tammie S. Brown)، متخصص تغذیه آلابامایی که کلینیک خودش را اداره می‌کند، به دلیل مشکل بازپرداخت (reimbursement) مجبور شده بیماران Medicare و Medicaid را رد کند. هسلین می‌گوید متخصصان تغذیه باید از فرصت جنبش MAHA استفاده کنند: «انگار انباری پر از غذا دارید و فراموش کرده‌اید در آن را باز کنید.» به گفته آکادمی تغذیه و رژیم‌درمانی، سیاستمداران واشنگتن کار متخصصان تغذیه را می‌شناسند و قدردان آن‌اند؛ این حرفه حدود ۱۱۶,۰۰۰ متخصص فعال در آمریکا دارد و در تلاش است با قانون دوحزبی Medical Nutrition Therapy Act، که توسط سناتور سوزان کالینز در فوریه دوباره ارائه شد، دسترسی بیماران بیشتری به خدمات تغذیه تحت Medicare فراهم کند؛ اگرچه سرنوشت این لایحه که از بهار تاکنون پیشرفتی نداشته، نامشخص است.